Nakakatakot. Masyado akong natutuwa these past few days. Natutuwa dun sa certain thing. Actually, it isn't a thing. Hehe. Kakaiba kasi ang emotions ko eh kapag masaya sobrang saya, kaso lang ibig sabihin eh sobrang malulungkot din ako. I'm not being paranoid or whatever pero based from experience eh sadyang ganun lang talaga. I'm scared, ayokong dumating sa point na yun.

Sa totoo lang, ilang beses ko nang pinigilan ung sarili ko na may gawin. Parang mang-asar ba...ganung tipo. Mahirap iexplain eh. Hindi ko ginagawa kasi parang naguiguilty ako. Haha. Hindi ko na kelangan magparinig kasi may gumagawa na nun. Hindi ko na rin kelangan tumingin kasi may gumagawa na rin nun...pero syempre tumitingin pa rin ako. Hindi ko na kelangan dagdagan pa ang mga ginagawa nila kasi anu ba naman ang mapapala ko? Bakit, may mangyayari ba? Kontento na lang muna ako sa kung anung meron. Wala namang masama dun eh.

Eniweiz, basta as for now ganito na lang muna. To the extreme na lang muna ang pagkasaya ko. Wehehe. Hay...ewan, hindi ko naiintindihan kung bakit nagkakaganito ako uli.



I'm confused. I keep on telling myself na hindi na ko umaasa...pero hindi na nga ba talaga? O sinasabi ko lang yun para hindi na ko mag-isip pa. Hindi na nga ba ako umaasa o pinipilit ko lang ung sarili ko na huwag nang umasa?


(comment to self: yes naman!! pwedeng linya sa pelikula yang sinabi ko ah! emote kung emote! wahahaha!)